Terug

Aardappelen in de Zanderij

Honger

1944, het eten is schaars en alle levensmiddelen zijn op de bon. Het wordt steeds moeilijker om aan voedsel te komen. Veel Katwijkers die een ergens een stukje land hebben proberen de voedselschaarste het hoofd te bieden door te wat groente te verbouwen. Vishandelaar Cornelis Harteveld en zijn vrouw Dirkje hadden een gezin van elf kinderen en woonden aan de Varkevisserstraat. Achter het huis stond een grote schuur waar hij vis bakte die per handkar en bakfiets uitgevent werd in Wassenaar en Voorschoten.

Moeder Dirkje heeft een zwak gestel en is vaak ziek. Oudste dochter Lies is hierdoor vroeg van school gegaan om haar moeder te helpen met het huishouden. Het hele gezin moet meehelpen in de zaak. Vis bakken, garnalen pellen aan de keukentafel en uitventen van de koopwaar langs de deuren.

Volkstuin

Cornelis en Dirkje Harteveld.

Cornelis en Dirkje Harteveld. E. Wolthaus

Vader Harteveld heeft ook een volkstuintje in de Zanderij. Aan de oude Cantineweg heeft hij land waar hij groente en aardappelen verbouwde. In de ochtend van 31 juli 1944 is hij op weg om zijn aardappelen te gaan rooien. Dit moet allemaal stiekem gebeuren omdat het gebied waar het land van Harteveld zich bevindt is afgezet en als mijnenveld is aangegeven. Er moeten hongerige monden worden gevoed, dus Cornelis heeft weinig keus dan toch te proberen om wat aardappelen te oogsten.

Een landmijn

Na enige tijd slaat het noodlot toe, Harteveld stuit op een landmijn, deze ontploft en hij raakt ernstig gewond aan zijn gezicht en linkerhand. Hierbij verliest hij een groot gedeelte van het zicht in zijn linkeroog. Dokter Lodder verleend eerste hulp en zorgt ervoor dat Cornelis met spoed naar het Academisch Ziekenhuis in Leiden wordt vervoerd.

Één van de zoons van Harteveld biedt de vijftienjarige Teun van der Plas aan om het restant van de aardappelen te rooien, dan mocht hij de helft voor zichzelf houden. Liggend op zijn buik gaat Teun aan de slag en komt bij het uitgraven meerdere landmijnen tegen die hij voorzichtig apart legt. Echter het werkje is hem te gevaarlijk en de opbrengst dusdanig klein zodat hij na enige tijd het werk maar staakt. Cornelis Harteveld houdt aan het hachelijke avontuur met de landmijn beperkt zicht aan zijn linkeroog over en zal voor de rest van zijn leven een aangepaste bril moeten dragen.

Cornelis Harteveld is een van de gelukkigen die een ontmoeting met een landmijn na heeft kunnen vertellen. Een aantal Katwijkers was minder gelukkig. Tijdens en na de oorlog zijn er burgers gewond geraakt of hebben het leven verloren als gevolg van allerlei soorten wapentuig. Sommige van hen waren nog kinderen.

Het artsenverzet Medisch Contact Volgende verhaal

Wil je bijdragen aan dit verhaal?

U kunt ons helpen door dit verhaal aan te vullen en waar nodig te corrigeren!

Heeft u nog materiaal dat wij kunnen gebruiken om dit verhaal nog beter te maken? Neem dan contact met ons op, zodat we onze website zo compleet mogelijk kunnen houden.

E-mail mail Facebook